تجربه‌یِ پیش‌فرض بسیاری از ما در مواجهه با مسئولیت‌ها و دغدغه‌های زندگی، شبیه به کوهی بی‌انتها و فرساینده ظهور می‌کند؛ وضعیتی که در آن میان خواستنِ بیشتر، تلاش مداوم برای انجام همه‌یِ کارها و تعهداتِ ناتمام، در رفت‌وآمدیم. این اقداماتِ تکه‌پاره و ناکاملی‌ها، ما را به تماشاگرانی مضطرب و خسته بدل می‌کند که نتیجه‌ای جز افتِ عملکرد، فرسودگی و احساس گیر افتادن در پی ندارد.

کارگاه «مواجهه» دقیقاً از همین گسست آغاز می‌شود. قرار نیست اینجا کوهی از ابزارهایِ تکراریِ مدیریت زمان و برنامه‌ریزی را یاد بگیریم؛ بلکه فرصتی فوق‌العاده است برای بازآفرینی زیربنایِ فکری و عملکردی‌ِ ما. بخش بزرگی از این کوه فرساینده، همان لیستِ بلندبالایِ کارهای مانده و تعهدات رها شده‌ای است که در عالَمی به نام «یک‌روزی» زندگی می‌کنند؛ کارهایی که مدام به خود می‌گوییم «بعداً انجام می‌دهم» یا «در اولین فرصت به آن‌ها می‌رسم»، اما آن «یک‌روزی» هیچ‌وقت نمی‌آید. در گودِ مواجهه، ما با این ناکاملی‌ها روبه‌رو می‌شویم تا تجربه کنیم چگونه پرونده‌یِ این کارهایِ معلق را ببندیم و آن‌ها را از عالم «یک‌روزی» خارج کنیم. این همان نقطه‌ای است که ما را به وجد می‌آورد؛ جایی که بار سنگین کارهایِ ناتمام از دوش‌مان برداشته می‌شود. کارگاه «مواجهه» از آن جنس تجربه‌هایی نیست که صرفاً چیزی به دانسته‌ها اضافه کند؛ قرار است نگرش‌هایِ ما به کارها و دستاوردهای‌مان را متحول کند.

این کارگاه با تمرکز بر بهره‌وری، فضایی می‌سازد برای تمایز و رسیدگی به آنچه در شیوه‌یِ بودن و عمل کردن ما از نگاه‌مان پنهان مانده است و ناکارآمدی ایجاد می‌کند. تا در نهایت هر آنچه که برای انجام دادن داریم را در قدرت، رهایی و آرامش پیش ببریم.