ما در کدام عالم
زندگی میکنیم؟
روایتی از زبان، معنا و امکانِ آبادانی انسان و ایران
در نشا، زبان برای گزارش واقعیتهای ازپیشموجود نیست؛ ابزاری برای گشودن افق و عالمی است که در آن زیست میکنیم. کیفیت روابطمان، مرزهای اندیشهمان، و آیندههایی که بدون تعهد کلامی هرگز پدیدار نمیشدند، همه در زبان زاده میشوند. ما گرد هم آمدهایم تا در گفتوگوی تحول، ورزشکار حرفهای برای آباد زیستن و خرمی جهانمان باشیم.
پرده اول: لایه معنایی و زبانی زیستن
نشا به صورت تخصصی روی «زبانورزی و تحول انسانها» کار میکند. منظور ما از زبان، معنا، گشودگی و «عالمی» است که زبان برای ما پدیدار میسازد؛ فراتر از کلمات، اصطلاحات یا دستور زبان.
روابطمان، کارمان، رنجها و امیدهایمان، جامعهمان و هر آنچه ما با آن در رابطهایم، پیش و بیش از هر چیز در لایهای معنایی و زبانی تجربه میشود. ما عموماً انتخابگر پیشفرض آن نبودهایم که عالمی که در آن به سر میبریم برای ما جانکاه باشد یا جانبخش؛ روابطمان منشا شکوفایی و عشق باشد یا میدان فرسایش، قربانیبودن و محقبودن؛ کارمان سرچشمه سرزندگی و خلق باشد یا زنجیرهای از کرختی و رفع تکلیف.
هر آنچه تجربه میکنیم و به دست میآوریم، از عالمی نشات میگیرد که در آن زندگی میکنیم؛ و دگرگونی در دستاوردهای ما زمانی رقم میخورد که گشودگی و تحولی در عالم زبانی و معنایی ما پدید آید.
پرده دوم: گسستها و نقاطکور
ما معمولاً در دایره بسته فرصتهایی که تجربه گذشتهمان به ما اجازه داده است زندگی را میگذرانیم؛ و هر بار در یک رابطه یا کار به بنبست میرسیم، با توجیهی تازه همان واکنش قدیمی را تکرار میکنیم.
ریشه این درماندگی از کمبود اراده یا ندانستن نمیآید؛ در نقطه کوری است که زبان ما همچون یک عینک بر بینایی ما قرار داده است. آخرین بار کی وسط یک گفتوگوی سخت، بهجای شنیدنِ طرف مقابل، فقط دنبال اثبات برحقبودن خودتان بودید؟ تحول زمانی آغاز میشود که در دل وقوع گسستها با شجاعت به همین عینک بنگریم؛ لحظهای که میبینیم «کلام» بذر آینده است، نه آیینه گذشته.
پرده سوم: آیندهپردازی
علوم تجربی، آینده را با مشاهده دادهها و امتداد روندهای سپریشده پیشبینی میکند. کار آنها پیشبینی سرنوشتی است که بر مبنای گذشته محتمل است رخ دهد.
اما انسان بودن یعنی امکانِ فرارفتن از گذشته.
در نشا، سخن از «آیندهپردازی» است؛ خلق آیندهای نو از دل تعهد و ایستادگی که اگر کلامِ انسان در میان نبود، محال بود خودبهخود پدیدار شود. آینده برای ما امری در انتظار کشف و پدید آمدن نیست؛ عالمی است که امروزِ ما از آن رنگ و شکل میگیرد.
ظرف بیاعتمادی
کسی که در عالم و آیندهٔ «بیاعتمادی» زندگی میکند، هر آنچه برایش اتفاق میافتد را در ظرف بیاعتمادی تجربه میکند.
ظرف آبادگری
کسی که در آیندهٔ «آبادانی» زیست میکند، هر آنچه برایش روی میدهد را در ظرف آبادگری تجربه میکند.
پرده چهارم: ایران به عنوان یک امکان
ایران برای ما میتواند به عنوان یک ویرانی، ناکامی بیپایان و حسرت مکرر از گذشته تجربه شود؛ و در همان حال، در همین جغرافیا و در دل همین گسستها، میتوان به دنبال «امکانهای آبادانی» گشت و در «ایران به عنوان یک امکانِ رو به شکوفایی» زندگی کرد.
هر یک از این دو زبان، اثری قاطع در احساسات، افکار، کنشها و دستاوردهای ما بر جای میگذارد. فرهنگ و تمدن این سرزمین قرنها حول «تشنگی» بالیده است؛ اقلیمی که نیاکان ما در آن به جای ناله از خشکی کویر، با صبوری، مهارت و دانشی شگفتانگیز در تاریکی زمین قنات حفر کردند تا آب زلال را از ژرفا جاری سازند.
«هست شب، آری شب...»؛ ما حقیقت دوران را انکار نمیکنیم و در همین شبِ آبستن سحر ایستادهایم. آبادانی برای ما عالمی است که با کلاممان در آن سکنی میگزینیم و پای آن میایستیم.
پرده پنجم: پهلوانی؛ ایستادن پای تعهد در هنگام گسست
در مواجهه با بحرانها و گسستهای تاریخی، دو شیوهٔ بودن در زبان پدیدار میگردد: عالم نخبگی که در دوگانهٔ فرسایندهٔ «ماندن یا رفتن» خود را قربانی شرایط میبیند، چشمبهراه امتیاز، حمایت و پاداش بیرونی میماند و با هر کاستی به شکایت و کنارهگیری میرسد؛ و در برابر آن، عالم اصیل پهلوانی که ریشه در اساطیر، خرد تمدنی و روانشناسی تحول ایران دارد.
«آنجایی که زور مردم و حکومت تمام میشود، تازه پهلوان آغاز میشود.»
پهلوان برای کنشگری نیازمند تضمین، خواهش یا پاداش دیگری نیست؛ برای او، خودِ ایران دلیل ایستادن است و «ایستادن» کنشی کلامی، وجودی و مسئولانه است که فرسنگها با «ماندن» منفعلانه فاصله دارد. پهلوان در کوران کاستیها طلبکار کسی نمیشود؛ چرا که گسست را مانع یا بدبیاری نمیداند، بلکه آن را میدانی بیهمتا برای شکوفایی گوهر وجود انسان مییابد. همانگونه که بذر تا پوستهاش در تاریکی و فشار خاک شکافته نشود جوانه نمیزند، ایستادن پای تعهد در هنگام گسست نیز هزینه دارد؛ اما این هزینه نه فرسایش، بلکه عین بالندگی و زایش آبادانی است.
باشگاه نشا بستری است برای روییدن این سنخ از انسانها؛ زبانورزانی که دایرهٔ تعهد خود را از خویش، خانواده و کسبوکار آغاز میکنند و آن را تا آبادی شهر، ایران و در نهایت ایستادن پای گسستهای بشری — در تراز و قامت جهانپهلوان شاهنامه — میگسترانند.
سخنرانی هاشم کیانی در تداکس اصفهان
روایتی از معنای پهلوانی، تمایز ایستادن و ماندن، و گسست به مثابه بستر شکوفایی
پرده ششم: درون گود ورزشزبان
همهمان تجربه کردهایم که انبوه کتابها، سخنرانیها و دانستههایمان در میان یک گفتوگوی سخت یا یک بحران کاری تاب نمیآورند. فهمیدن با زیستن فرق دارد؛ همانطور که با خواندنِ کتابِ شنا، کسی شناگر نمیشود. شنا درون آب تجربه میشود.
نشا نیز یک کلاس آموزشی نیست، یک باشگاه است. قرار نیست که کسی «بهتر» یا «خوبتر» شود؛ نشا فضایی میگشاید تا انسانها بتوانند خودشان، انتخابهایشان و امکانهایشان را از جایگاهی تازه ببینند و عضلههای زبانورزی، شامل گوشدادنشان، اصالتشان، انسجام کلامشان و ایستادنشان پای تعهدهایشان را مثل یک ورزشکار روزانه تمرین کنند.
تحول پویشی اصیل در کار و زیست روزمره است که با میدان تمرین و ورزیدگی مستمر جان میگیرد؛ فراتر از انباشت دانستههای تازه یا افزودن به مهارتهای پیشین.
نشا یک «باشگاه» است؛ گود و میدانی برای پرورش ورزشکارانی در حوزه زبان که شجاعت روبهرو شدن با نقاطکورشان، اصیل شدن با ناراستیهایشان و رهایی از قربانی بودن را دارند، و پهلوانانی که پای تعهدهای فوقالعاده برای زندگی خودشان و دیگری ایستادهاند و از طریق آن، خویش را صیقل میدهند.
نیت نشا پرورش ورزشکاران حرفهای در ورزش زبان است؛ انسانهایی که در روابط، خانواده، کسبوکار و جامعه، گفتوگو را از دایره شکایت، قضاوت و قربانی بودن، به ساحتِ تعهد، آباد زیستن و خرمی جهانشان میبرند.
پرده هفتم: باشگاه، فضایی برای بودن و همنشینی
عضویت در نشا، راه بودن در همنشینی با اعضای نشا است و این فضایی است ورای کارگاهها، جایی که کارگاهها بخشی از محل پویش کردن و حضور اعضا هستند ولی تعاملات و گفتوگوها بیرون از کارگاهها نیز ادامه دارد.
باشگاه اینجا به معنای فضا و محلی برای بودن است: جایی برای بودن، و برای همنشینی با دیگر افراد دغدغهمند و پهلوانها. جمعی از آدمهایی که با دغدغه و به عنوان تعهدشان در این مسیر هستند. در همنشینی، چیزهایی بر آدم گشوده میشود که از جنس دانستن نیستند، بلکه کشف و پدیدار شدن امکانها به واسطه حضور در آن فضاست.
بسیاری از گیر کردنها از نبود مهارت نیست. از نبود زمینهای است که برای ما منبسطکننده باشد؛ شبکهای از حضور که وقتی در آن قدم میزنیم، امکانها روشن میشود. عضویت، تعهدی به بودن در این گفتگو و در این جمع است.
برای همین، ارتباط اعضای باشگاه بخشی از خود نشا است و باشگاه حاصل همان چیزی است که اعضای آن هستند. نشا در خدمت این اتصال است.
پرده هشتم: تعهد نشا؛ ایستادن پای آبادانی انسان و ایران
ایران امروز در طی هزاران سال، حاصل دسترنج، زحمات و مجاهدتهای مردان و زنانی است که پای آزادی و آبادی ایران ایستادهاند و قدمهای بزرگ در راه صلح و سلامت بشریت برداشتهاند. ایشان از دل گسستهای دوران خود، گشایشهای عظیم آفریدهاند و از هر چالشی دستاوردی چشمگیر محقق کردهاند.
با وجود و به لطف گسستهای جاری، تکتک ما این فرصت فوقالعاده را در پیش روی خود داریم تا همچون پیشینیان، برای توسعه و آبادی ایران و منطقه گامهای اساسی برداریم تا بار دیگر ایران منشا صلح و آبادی در جهان باشد.
ما تکتک انسانها را فرامیخوانیم تا با هم این جسارت، بی پروایی و شجاعت را داشته باشیم تا بر روی گسستهای زندگی، سازمان، جامعه و بشریت کار کنیم و با خلق و تحقق آیندهای که قرار نبود خودبهخود اتفاق بیفتد، کیفیت زیستن را متحول کنیم.
«نشا متعهد به دگرگونی مدام و پیشرونده مردم ایران، منطقه غرب آسیا و جهان به سوی آبادانی است.»
آبادانی بودن و عمل کردن، همبسته با آگاهی، رهایی و قدرت است. آبادانی یک راه بیپایان و یک کوه بدون قله است؛ تعهد نشا به پیشروی خستگیناپذیر در این کوه است.
«رونق ورزش زبان در تکتک خانوادههای ایران، منشا قدرت و آبادانی»
اعضای سازمانهایی که در کارگاههای تحولی نشا شرکت کردهاند















اعداد و ارقام فعالیتها
تاریخچه کارگاههای نشا
فناوری تحول چیست؟
سند معرفی ورزش زبان و باشگاه نشا
اگر میخواهید با افق، تمایزها و تعهد بنیادین باشگاه نشا با فراغت بیشتری آشنا شوید، دفترچه رسمی معرفی را در قالب PDF بخوانید.
ارتباط با باشگاه نشا
ایمیل
info@neshaa.irتلفن
۰۹۹۶۵۵۶۶۷۶۳
پاسخگوی پرسشها و گفتوگوهای شما هستیم
ساعات ارتباط
شنبه تا پنجشنبه
۹ صبح الی ۱۸ عصر
نشانی
تهران، خیابان جردن
خیابان قبادیان غربی، پلاک ۹
اگر این پرسشها برای شما هم زنده است، نوبت ورود به گود است
تحول در زیستن، کیفیت روابط و خلق آیندهای نو، با یک انتخاب و ایستادن پای کلام آغاز میشود.
ورود به درگاه تحول